Een reportage van het leven. Het leven zoals het is. Leven tijdens Corona Lockdown is gek. Vrienden niet zien, geliefden niet kunnen vastpakken. Soms komen de muren op je af en op andere dagen voel je je fantastisch. In mijn hoofd bracht de sociale afstand eigenlijk in het begin vooral rust. En tijd. En liefde. Tijd om na te denken, om sterker en beter te worden. Zo heb ik de laatste dagen veel aan mijn website geprutst, heb ik demoalbums besteld (die ook zijn aangekomen, ik beloof er snel een fotoshootje bij te houden, maar als je niet kan wachten, kan je ze alvast ontdekken op mijn instagrampagina, bij hoogtepunten), heb ik veel nagedacht over nieuwe strategieën voor mijn fotografiezaak (en probeerde ik die ook uit), maar heb ik ook vooral genoten van de rust.

Normaal gezien ben ik iemand die nooit stilzit, elke week wel foto’s gaat maken of afspreekt met vrienden. Het leven is druk, zeg maar. En nu is het dat niet. Het is rustig en het geeft ademruimte, die ik soms vergeet te nemen.

Omdat mijn hoofd ook overloopt met creatieve ideeën en ik fotograferen enorm hard mis, heb ik me voorgenomen proberen te groeien. Ik wil het prachtige licht niet te laten liggen, wil de kleine mooie dingen van het leven koesteren en wil vooral oefenen en beter worden door het alledaagse leven rondom mij te fotograferen. De hondjes, de paarden, de omgeving, de mensen waar ik me tussen bevind. Het leven zoals het is nu. Lekker experimenteren met licht, compositie, editing…

Een van de confrontaties die me het hardst naar mijn keel geeft gegrepen deze periode, is het verhaal van mijn omaatje. Ze zit op dit moment helemaal alleen en mocht in het begin ook niemand zien. Het enige wat we konden doen was haar eten gaan brengen. Het brak mijn hart. Haar zo triestig en alleen te zien. Dus besloten we om een van onze hondjes, Moffel, die overigens stapelgek is op mijn oma, naar daar te brengen. Oma noemt haar haar gezelschapsdame. En weet je wat, Moffel mag zelfs bij haar in bed slapen. Wat een prinses.

Welkom bij mijn “quarantaine” dagboek.

Het leven zoals het is. Hier. Op het platteland.

Hier. In mijn hart.