Meet my crew (en ontdek de foto’s die ik maakte voor deze geweldige toneelvereniging).

Oké even wat verduidelijking. Naast bezig zijn met fotografie, speel ik ook wat toneel bij een studentenvereniging. Dit jaar zou mijn laatste keer zijn. Want afstuderen betekent ook stoppen met toneel. Ik moet wel zeggen, dit jaar zou echt mijn glorierol worden. (Ik mocht de bitchy escorte spelen en ik heb vijf volle minuten glorie. LOVE IT).

Deze mensen. Ik moet zeggen dat ze doorheen de jaren echt belangrijk voor me zijn geworden. Elk jaar komen er natuurlijk wat nieuwe gezichten bij, maar de groep is zo dynamisch en elk prachtig op zijn eigen manier dat het steeds fantastisch is. Voor deze shoot zag ik hen terug na een lange tijd in Limburg (ik doe daar stage) en het deed me zo goed. Love them.

POSH vertelt het verhaal van de Riot Club, een elitair clubje van rijke Oxford-studenten die het al heel hun leven gewend zijn om te krijgen wat ze maar willen. Geboren uit de Britse crème de la crème zien ze de wereld rondom hen als een speeltuin. Met een toekomst die voor hen verzekerd is door de juiste achternaam, geboorterecht en grotendeels geërfd privilege, zijn de laatste jaren van hun studententijd dé tijd om grandioos uit te hangen. Alles moet kunnen, want ze zullen er toch voor betalen achteraf. Natuurlijk denkt een betekenisvol aandeel van de bevolking hier anders over. Hun elitaire, extravagante, alles-van-ons en alles-kapot mentaliteit komt steeds sterker onder vuur te staan – vooral in de pers. Tijdens een club-diner lijkt de powder-keg eindelijk op te blazen. Het is genoeg geweest volgens sommigen.

Dus algemeen: denk een hoop arrogante kerels die denken dat ze alles kunnen doen, zolang ze er maar genoeg geld voor geven. Knappe outfits, zotte uitspraken en veel dynamiek. En ik mag hen op hun plaats zetten. What’s not to like?

Helaas ziet het er met de hele crisis naar uit dat het stuk (zeker volgens de originele planning) niet opgevoerd zal worden. Wat ik verschrikkelijk jammer vind voor alle mensen die hier zoveel tijd en energie in hebben gestoken. Maar aan de andere kant: deze groep mensen maakt zoveel plezier en ziet elkaar zo graag, dat het er eigenlijk niet echt toe doet of het stuk al dan niet het licht zal zien. Genoten hebben we sowieso!

Oh ja. Ik nam dus promotiefoto’s voor het stuk en ik moest bijgevolg ook even voor de lens passeren. Kan jij me vinden?

 

Ps.: wil jij ook zo’n leuke campagnefoto’s? Neem snel contact met me op!